zondag 21 juli 2013

toppoging GII

 teleurstelling allom 

terug naar Camp 1


en daarna afdalen naar basiscamp



na een paar dagen krijgen we nieuws dat en heel klein venster zich aanbied voor de Gasherbrum II
dit wil zeggen, klimmen naar C1, volgende dag naar C3 en diezelfde nacht nog toppoging
ik ga mee tot in C1 maar merk dat ik niet gerecupereerd ben van de acclimatisatieklim
daarmee besluit ik te wachten in C1 tot een nieuw venster 

Koen heeft zijn klim die dag gestaakt in C3 op 6900 m terwijl
Stef en Guido, zonder bijkomende zuurstof, naar de top van de Gasherbrum II klimmen,
alwaar ze toppen omstreeks 09u30 op 21 juli 2013

Guido vlak onder de top GII


Stef op de top GII



ik wacht hun op in C1 met drank en versnaperingen


na het weerzien van Stef, Guido en Koen wacht ik geduldig op Jon, Craice, Marc en Arnold om zelf een poging te doen op de GII.  Wanneer zij aankomen krijgen we sneeuw op ons dak die langer blijft duren dan voorzien : we verliezen 3 dagen


daarna breekt de zon door en is het eindelijk mijne toer maar dat wil wel zeggen spoor vormen met de rest want het spoor is ondergesneeuwd.....  dit betekend dat een normale klim op de bananaridge van 4u30 plots bijna 6 uur wordt : afzien dus


Sherpa Arnold spoort als eerste


Jon neemt over maar ondervind dat dit boven 6000 m hard werken is


aangekomen in camp 2 : tijd om sneeuw te scheppen



volgende dag : op naar camp 3 gelegen op 6900 m


wauw wat een prachtig zicht vanuit camp 3




om 21.00 's nachts is het dan zover : we vertrekken naar de top.  Spijtig genoeg heb ik daar geen beelden van, het was immers donker :-)  
Het tempo was goed, ik voelde me sterk maar de koude kreeg als eerste mijne voeten te pakken.  Daarna kroop het langzaam door mijn ganse lijf naar boven, en wat ik ook probeerde, ik kreeg het niet warmer.
Sneller stappen hielp niet, mijn tenen kon ik al uren niet meer voelen, stillaan kreeg ik schrik op bevriezingen....

Rond 3 uur, toen we de col op de traverse te zien kregen, schoof ik uit omdat ik problemen kreeg om mijn voeten correct te plaatsen, de tol van de koude begon door te wegen.  Na overleg met de expeleider, bleek overschakelen op zuurstof geen optie en was terugkeren de enige juiste beslissing.


zonsopgang op de traverse , foto genomen door Jon op 7600m,
 toen was er voor ons nog geen sneeuwtje aan de lucht

Kennelijk was ik niet de enigste die hier onder te leiden had, want Craice keerde samen met mij, om dezelfde reden terug.  Jon, Mingma (sherpa) en Marc (met O²) klommen verder maar het noodlot sloeg plotseling voor iedereen toe !
Uit het niets, stak plotseling een hevige wind op die van alle kanten leek te komen en gevuld was met ijzige stuifsneeuw.  Craice, Arnold en ik zaten op dat ogenlik terug aan de vaste touwen , onder een voormalig kamp 4 (7200m) en begonnen snel af te dalen.  Het was op te passen want soms kwam hij zo hard opzetten, dat je omver geblazen werd.
Het afdalen zelf ging ook niet van een leien dakje met dikke wanten en bevrozen muscetons terwijl die ijzige stuifsneeuw in je bakkes vliegt
enfin na veel vloeken en afzien geraakten we eindelijk in camp 3 waar Craice reeds spullen recupereerde uit 2 vernielde tenten.

Blauw/grijs van koude, kropen we samen in één resterend tentje om op te warmen terwijl de zon eindelijk opkwam.   Een klein uur later kwam de rest van de bende toe, teleurgesteld door de onvoorziene omstandigheden.....


één van onze vernielde tenten, sherpa Mingma zit er bedroefd bij.
achter hem zie je de route naar de rotsen gaan, daarboven ligt de traverse


terug naar af : afdalen naar camp 1 terwijl de wind ons weer kwam pesten


de teleurstelling en de vermoeidheid sloegen pas toe als ik weer in camp 1 was
.... mijn kansen waren verkeken